مستشفع الی الله عز و جل بکم

نوع اصطلاح :
عنوان :
مستشفع الی الله عز و جل بکم
«مُسْتَشْفع» به معنی کسی که طلب شفاعت دارد، می‏باشد. شفاعت یعنی پیوند به دیگری که یاری‏دهنده و طلب‏کننده او است و شفاعت بیشتر در پیوند کسی به کار می‏رود که از مرتبه و منزلت بالاتری برخوردار باشد. زیارت‏کننده در این فراز از امامان معصوم علیهم السلام می‏خواهد او را در درگاه خداوند شفاعت نمایند. البتّه زائر می‏داند باید در دنیا موجباتی را در خود فراهم سازد که از یک وضع نامطلوب و در خور کیفر بیرون آید و به وسیله ارتباط با ائمّه معصومین علیهم السلام خود را در وضعیت مطلوب قرار دهد که شایسته و مستحقّ بخشودگی در آخرت قرار گیرد. زائر که خواهان شفاعت است، می‏داند شفاعتْ نیازمند به یک نوع ارتباط معنوی میان شفاعت‏کننده و شفاعت‏شونده دارد و او که امید شفاعت دارد خود را موظف می‏داند با امامان معصوم علیهم السلام ارتباط برقرار سازد و این ارتباط برای او یک نوع وسیله تربیت است تا به افکار و اخلاق امام معصوم نزدیک گردد و شایسته شفاعت شود و به این ترتیب شفاعت یک عامل تربیت است، نه یک وسیله پارتی و فرار از زیر بار مسؤولیت و بدین ترتیب زائر می‏داند شفاعت شامل کسانی است که موجبات رضایت الهی را فراهم نموده باشند.
قال ابو عبداللّه علیه السلام: «فمن سَرَّه أن تَنْفعه شفاعة الشَّافعین عِنْد اللّه فلیطْلب إلی اللّه ان یرضی عَنْه».[1] . امام صادق علیه السلام فرمود: پس هر کس خوش دارد که شفاعتِ شفاعت‏کنندگان از او نزد خداوند مؤثر افتد، از خداوند بخواهد که از وی خوشنود باشد. او می‏داند شفاعت‏شونده علاوه بر اعمال صالح، باید دارای ایمانی کامل و اعتقادی صحیح بوده و از هرگونه کفر و شرک به دور باشد. قال رسول اللّه صلی الله علیه وآله: «الشِّفاعة لا تَکون لِاَهل الشَکّ و الشِّرکِ و لا لاَهْل الکُفْر و الجحُود بَل یکُون لِلْمُؤْمنین مِن اَهْل التوحید».[2] .
رسول خدا صلی الله علیه وآله فرمود: نه شکّاکان و مشرکان شفاعت شوند و نه کافران و منکران. بلکه شفاعت مخصوص مؤمنانِ یکتاپرست است. در عبادت‏ها نیز شفاعت‏شونده باید عبادات خود را به بهترین وجه به جا آورده، هیچ‏گاه عبادات و نماز خود را سبک نشمارد. قال الصادق علیه السلام: «ان شفاعَتنا لَنْ تَنال مُسْتخفاً بِالصَّلاة».[3] . امام صادق علیه السلام فرمود: کسی که نماز را سبک بشمارد، شفاعت ما هرگز شامل حالش نمی‏شود. در نهایت باید گفت شفاعت شونده باید به اصل شفاعت و به شفاعت امامان معصوم علیهم السلام ایمان داشته باشد. قال رسول اللّه صلی الله علیه وآله: «شفاعَتی یوْم القیامة حقّ فَمَنْ لَمْ یؤْمن بِها لَم یکُن مِنْ اَهْلها».[4] . رسول خدا صلی الله علیه وآله فرمود: شفاعت من در روز قیامت یک حقیقت است. پس هر کس به آن ایمان نداشته باشد، مشمول آن واقع نخواهد شد.

پی نوشت ها:
[1] کافی، ج 8، ص 11.
[2] بحارالانوار، ج 8، ص 58.
[3] مستدرک الوسائل، ج 3، ص 25.
[4] کنزالعمال، ج 14، ص 399.

منبع: پرچم‏داران هدایت، تدبری در زیارت جامعه کبیره؛ سید احمد سجادی؛ انتشارات اسوه؛ چاپ اول خرداد 1388.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir