وعندکم ما نزلت به رسله وهبطت به ملائکته

نوع اصطلاح :
عنوان :
وعندکم ما نزلت به رسله وهبطت به ملائکته
«هَبَطَت» از ماده «هبوط»، در لغت به معنی پایین آمدن اجباری است. چه اینکه پایین آمدن به صورت ظاهری و یا فرو افتادن از مقام و رتبه باشد. بعضی «هبوط» را به معنی پایین آمدن از بالاترین مقام به سوی پایین‏ترین درجه دانسته‏اند. ولی معتقدند هبوط معنای اجباری ندارد. منظور از «هبوط» در این فراز، پایین آوردن معارف الهی از نزد خداوند حکیم و خبیر، به سوی زمین است. و خلاصه آنکه منظور از این فراز آن است که تمامی معارف الهی و علوم ربّانی که بر پیامبران خدا نازل شده و تمامی مطالبی که فرشتگان برای پیامبران و اولیای الهی و حضرات معصومین علیهم السلام آورده‏اند، نزد امام است. پس منظور از «عِنْدکم ما نَزَلَتْ بِهِ رُسُله» همان فراز «وَرَثة الأنْبیاء» است که قبلاً توضیح آن گذشت که امامان ارث‏برنده علوم و معارف انبیا بوده‏اند و علاوه بر آن لوازمِ پیامبری آنان نزد امام موجود است.
منظور از «هَبَطَتْ بِه مَلاَئِکته» مجموعه تفسیرها، پیش‏بینی‏ها و احادیث قدسی‏ای است که فرشتگان برای پیامبر، حضرت علی علیه السلام، حضرت زهرا علیها السلام و دیگر امامان آورده‏اند که از آن جمله می‏توان به صحیفه فاطمیه اشاره کرد که کتابی است که فرشته مقرّب الهی برای حضرت زهرا علیها السلام بیان نمود.
قال الصادق علیه السلام: «انّ فاطِمة مکثت بَعْد رسول اللّه خَمْسة و سَبْعین یوْماً و قَدْ کانَ دَخَلَها حُزْن شَدید عَلی أبیها، و کان جِبْرئیل یأتیها فیحسِنُ عزاءها عَلی أبیها و یطْیب نَفْسها و یخْبرها عَن أبیها و مَکانه و یخبرها بِما یکُون بَعْدها فی ذریتها و کان علی یکْتب ذلک فَهذا مُصْحف فاطمة».[1] . امام صادق علیه السلام فرمودند: فاطمه بعد از رسول خدا بیش از هفتاد و پنج روز زنده نماند و غم جانسوز پدر او را داغدار کرده بود. به این جهت جبرئیل پی در پی به حضورش می‏آمد و او را در عزای پدر، سلامت باد می‏گفت و تسلّی‏بخش خاطر غمگین زهرا بود و گاه از مقام و منزلت پدرش سخن می‏گفت و گاه از حوادثی که بعد از رحلت او بر فرزندش وارد می‏گردد، خبر می‏داد و امیرالمؤمنین نیز آنچه جبرئیل املا می‏کرد، همه را می‏نوشت و مجموعه این سخنان به «مُصحف فاطمه» موسوم گردید. پیشوای انقلاب شکوهمند ایران و امام امّت - حضرت آیت اللّه العظمی سید روح‏اللّه خمینی قدس سره - در وصیت‏نامه خود اشاره به این کتاب وحی‏گونه نموده، می‏فرمایند: ما مفتخریم که «صحیفه فاطمیه» که کتاب الهام شده از جانب خداوند تعالی به زهرای مرضیه علیها السلام است، از ما است.[2] . پس نزد ائمّه معصومین علیهم السلام کلیه معارف و علومی که به ملائکه و انبیا رسیده، وجود دارد. علاوه بر آن بسیاری از علومی که به آنها گفته نشده نیز نزد ائمّه طاهرین علیهم السلام است.
قال ابو عبداللّه علیه السلام: «انّ للّه عِلْمین؛ عِلْم تعلمه مَلائکته و رُسُله و عِلْم لا یعْلم غَیره فَما کان ممّا یعلمَه مَلائکته و رُسله فَنَحْن نُعَلّمه و ما خرج مِن العَلم الَّذی لا یعلم غَیره فَالینا یخْرج».[3] . امام صادق علیه السلام فرمودند: همانا نزد خداوند دو علم است؛ علمی که به فرشتگان و انبیا فرا داده و علمی که هیچ کس جز خداوند نمی‏داند. پس تمام آنچه فرشتگان و انبیا می‏دانند ما نیز می‏دانیم و بعضی از علومی که جز خدا نمی‏داند، به ما رسیده و ما آن علم‏ها را می‏دانیم. یعنی آنچه از علوم الهی به دیگران منتقل شده، اوّل به امامان رسیده و چنانچه صلاح الهی در فراگیری دیگران بوده، از جانب امام به دیگران منتقل شده و بسیاری از علوم است که فرشتگان مقرّب الهی نیز نمی‏دانند و از میوه درخت ائمّه علیهم السلام استفاده کرده‏اند. قال ابومحمّد العسکری علیه السلام: «روحُ القُدُس فی جَنّان الصاقورة ذاق مِن حَدائِقنا الباکورَة».[4] . امام حسن عسکری علیه السلام فرمودند: روح القدس در باغ‏های آسمان سوم بود و چشید از میوه تازه رسیده باغ‏های ما. و تعبیر «ذاق» اشاره به آن دارد که روح القدس نیز یک نَمی از تمامی علوم اهل بیت علیهم السلام را چشیده و به مقام «روح القدسی» رسیده است و خود، حقِّ اظهار نظر نداشته، بلکه چشنده بوده است. زیرا ائمّه علیهم السلام، معلّم ملائکه بودند و فرشتگان در مقام شاگردی قرار داشتند. همان‏گونه که روایات فراوانی دلالت بر این نکته دارد. قال رسول اللّه صلی الله علیه وآله: «... ثُمّ خلق تَعالی السَماوات و الأَرْض و خلق المَلائکة فمکثت الملائکه لاتعرف تسبیحاً و لاتقدیساً، فلما رأونا سبحنا و قدسنا و هللنا و مجدنا و تبعنا شیعَتنا سَبّحت المَلائکه و قَدّست تبعت بِذلک فَنَحْن المُوَحِّدون حَیث لا موحّد غَیرنا».[5] .
پیامبر خدا صلی الله علیه وآله فرمودند:... سپس خداوند، آسمان‏ها و زمین را آفرید و فرشتگان را خلق کرد. پس آنان آرام گرفتند و تسبیح و تقدیس خداوند را نمی‏دانستند، پس وقتی دیدند ما خداوند را تسبیح و تقدیس می‏نماییم و شیعیان ما نیز از ما تبعیت می‏کنند، آنها نیز خدا را تسبیح کرده، تقدیس نمودند. پس ما اوّلین موحّدان هستیم، وقتی که هیچ موحّدی غیر از ما نبود. همچنین باید گفت ائمّه علیهم السلام از تمام پیامبران به معارف الهی آگاه‏تر هستند.
قال ابوعبداللّه علیه السلام: «وَ رَبِ الکعبه و رب البیت و رب القرآن (ثَلاث مرات) لَوْ کنت بَین مُوسی و الخِضْر لاخبرتهُما انّی أعلم مِنْهما و لَاَنبأتهما بِما لَیس فی اَیدیهُما».[6] . امام صادق علیه السلام فرمودند: به پروردگار کعبه و به پروردگار این خانه و به پروردگار قرآن قسم (سه مرتبه)، همانا من اگر همراه موسی و خضر بودم آن دو را آگاه می‏کردم که من از آن دو آگاهترم و به آنها اطّلاع می‏دادم آنچه آنها از علم نمی‏دانستند. در مورد اینکه بسیاری از علوم و معارف را حتّی فرشتگان مقرّب الهی و انبیای خداوند نمی‏دانند، دلالت بر پایین بودن مقام آنها ندارد، بلکه نشانه‏ای از عظمت علمی امامان معصوم علیهم السلام است.

پی نوشت ها:
[1] بحارالانوار، ج 26، ص 41.
[2] صحیفه نور، ج 21، ص 397.
[3] بصائر الدرجات، ص 132.
[4] بحارالانوار، ج 78، ص 378.
[5] مختصر البصائر، ص 225.
[6] دلائل الامامه، ص 280.

منبع: پرچم‏داران هدایت، تدبری در زیارت جامعه کبیره؛ سید احمد سجادی؛ انتشارات اسوه؛ چاپ اول خرداد 1388.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir