کیف اصف حسن ثنائکم

نوع اصطلاح :
عنوان :
کیف اصف حسن ثنائکم
این فراز به دو گونه تفسیر شده است:
1 - چگونه می‏توانم ستایش و ثنای نیکویی شما را توصیف نمایم.
2 - چگونه می‏توانم نیکویی ستایش و ثنا گویی شما را نسبت به پروردگار توصیف کنم.
در تفسیر اوّل ستایش‏گر و ثناگو زائر و ثناشونده امام است و از آنجایی که فضائل ائمّه علیهم السلام فراوان است، زائر از پس آن برنیامده، اقرار به ناتوانی خود می‏نماید. به راستی امامی که بی‏نظیرترین افراد و دارای عالی‏ترین فضائل است را چگونه می‏توان ستایش و ثنا گفت و اگر ثنایی گفته شود، همان چیزهایی است که امام به ما فرا داده است.
قال الرضا علیه السلام: «الإمام واحد دَهْره لا یدانیه أحد... فَمَن ذا یبْلغ مَعْرفة الإمام و یمکنه إختیاره؟ هَیهات هَیهات ضَلّت العُقُول، و تاهت الحُلوم و حارت الألْباب و حَسْرت العُیون و تصاغرت العُظماء و تحیرت الحُکَماء و تقاصرت الحُلَماء و حصرت الخُطَباء و جهلت الالباء و کلت الشُعراء و عجزت الأدباء و عیبت البلغاء عَن وَصف شَأْن من شَأْنه اَوْ فَضیلَة مِن فَضائله فاَقرَّت بِالعَجْز و التَقْصیر...».[1] . امام رضا علیه السلام فرمودند: امام یگانه دوران است که هیچ کس با او برابری نمی‏کند. پس چه کسی می‏تواند امام را بشناسد و او را اختیار نماید؟ هیچ‏گاه، هرگز، عقلّها به گمراهی رفته و حلم‏ها کم آورده، خردها آتش گرفته و چشم‏ها به حسرت افتاده، بزرگان به کوچکی افتاده‏اند و حکیمان متحیر شده‏اند و خردمندان عذر تقصیر آورده‏اند و سخنوران ناتوان گشته‏اند و شاعران زبان فروبسته‏اند و ادیبان عاجز گشته‏اند و بلاغت‏پیشگان درمانده‏اند از اینکه بتوانند شأنیتی از شئون امام و یا فضیلتی از فضائل امام را توصیف نمایند، پس اقرار به ناتوانی و کوتاهی می‏نمایند.... در تفسیر دوم ستایش و ثناگو امام و ثناشونده خداوند است. و چه زیبا ائمّه علیهم السلام، خداوند را توصیف و تمجید و ثنا می‏گفتند که زائر از پس توصیف آن برنمی‏آید.
زیباترین ستایش‏ها و سپاس‏ها توسّط ائمّه علیهم السلام صورت می‏گرفته. چه ستایش و سپاس‏های زبانی و چه قلبی. چون آنها برترین خدا شناسان بودند. امامان معصوم علیهم السلام در سخنان، خطبه‏ها، دعاها و مناجات‏های خود آنچنان خداوند را توصیف و ثنا می‏گویند که دیگران در تفسیر و تبیین آن وامانده‏اند. امام سجاد در مناجات عارفین با خداوند این گونه راز و نیاز می‏نماید: «اِلهی قَصُرَتِ الْاَلْسُنُ عَنْ بُلُوغِ ثَنآئِکَ کَما یلیقُ بِجَلالِکَ، وَ عَجَزَتِ الْعُقُولُ عَنْ اِدْراکِ کُنْهِ جَمالِکَ وَ انْحَسَرَتِ الْاَبْصارُ دُونَ النَّظَرِ اِلی سُبُحاتِ وَجْهِکَ، وَ لَمْ تَجْعَلْ لِلْخَلْقِ طَریقًا اِلی مَعْرِفَتِکَ، اِلاَّ بِالْعَجْزِ عَنْ مَعْرِفَتِکَ».[2] .
خداوندا کوتاه گردیده زبان‏ها از رسایی ستایش‏گویی تو آن چنان که شایسته جلالت تو باشد و عاجز مانده عقل‏ها از درکِ کُنه جمال تو و خسته‏شده دیده‏ها از نظر کردن به سوی تو. برای همگان مقرر نفرمودی تا تو را بشناسند، مگر آنکه عاجز گشته‏اند از شناخت تو.

پی نوشت ها:
[1] بحارالانوار، ج 25، ص 124.
[2] مناجات خمس عشره - مناجات عارفین، مفاتیح الجنان.

منبع: پرچم‏داران هدایت، تدبری در زیارت جامعه کبیره؛ سید احمد سجادی؛ انتشارات اسوه؛ چاپ اول خرداد 1388.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir