معجزه امام علی از زبان امام هادی

نوع اصطلاح :
عنوان :
معجزه امام علی از زبان امام هادی
امام حسن عسگری علیه‏السلام نقل می‏کند که:
امام هادی علیه‏السلام فرمود: نظیر داستان دو درخت پیامبر صلی الله علیه و آله برای علی بن ابی‏طالب علیه‏السلام پیش آمد، او چون از صفین برگشت، و مردم را از آب زیر آن صخره - که آن را جابه‏جا کرد - سیراب فرمود، رفت که قضای حاجت کند، یکی از منافقان سپاهش گفت: به نشمینگاه و پس‏مانده‏های او می‏نگرم، تا یارانش را از دروغ او - که مدعی مرتبه پیامبر است - آگاه کنم. علی علیه‏السلام به قنبر فرمود: قنبر! برو به سوی آن درخت، و درخت روبرو - که میانشان بیش از یک فرسخ فاصله است - و ندا کن: وصی محمد صلی الله علیه و آله فرمانتان می‏دهد که به هم بچسبید. قنبر گفت: ای امیرمؤمنان! آیا صدای من به آنان می‏رسد؟ علی علیه‏السلام فرمود: آن خدایی که دید چشم تو را تا [دوردست‏های] آسمان - که چه بسا میان تو و آن، پانصد سال راه فاصله باشد - می‏رساند، صدای تو را به آن دو خواهد رساند.
قنبر رفت، و ندا کرد، و هر یک به سوی دیگری - همچون دو دوست گرفتار هجران، و مشتاق به هم - شتافتند، و به هم چسبیدند. گروهی از منافقان به هم گفتند: سحر علی علیه‏السلام همچون سحر پسر عمویش رسول خدا صلی الله علیه و آله است، نه او پیامبر خدا است، و نه این امام، اینان هر دو ساحرند، دور می‏زنیم تا از پشت سر ببینیم، خدای سبحان صدای آنان را به گوش علی علیه‏السلام رساند، و او با صدای بلند فرمود: قنبر! منافقان می‏خواهند وصی پیامبر صلی الله علیه و آله را فریب دهند، و می‏پندارند که جز با این دو درخت، خود را نمی‏پوشاند، نزد درختان برو و بگو: وصی پیامبر صلی الله علیه و آله فرمانتان می‏دهد به جای خود برگردید. قنبر فرمان را رساند، و درختان، از بن برآمده، هر یک از دیگری - همچون شکست خورده هراسناک از دلاوری قهرمان - جدا، و با شتاب به جای خود برگشت.
سپس علی علیه‏السلام رفت تا جامه برگیرد، و بنشیند، گروهی از منافقان نیز رفتند تا بنگرند، چون جامه برگرفت، خدا چشمشان را کور کرد، و چیزی را ندیدند، چهره برگرداندند همچون پیش، بینا شدند، باز به سوی او نگریستند و کور شدند، پیوسته چون به او نگاه می‏کردند، کور و چون رو بر می‏گرداندند، بینا می‏شدند، تا علی علیه‏السلام برخاست، و برگشت، و این تلاش ناموفق، از هر یک هشتاد بار تکرار شد. پس رفتند تا پس‏مانده را بنگرند، که در جای خود میخکوب شدند، و نتوانستند، و چون برگشتند، رها شدند، و این نیز، صدبار تکرار شد، تا ندای کوچ دادند، پس کوچ کردند و به خواسته خود نرسیدند، این ماجرا جز بر سرکشی و طغیان، و اصرار بر کفر و عنادشان نیفزود. به هم گفتند: این مرد شگفت انگیز را ببینید! او که این آیات و معجزات را دارد، از معاویه و عمروعاص و یزید ناتوان است، خدای سبحان صدای آنان را به گوش علی علیه‏السلام رساند. حضرت علیه‏السلام فرمود: ای فرشتگان پروردگارم! معاویه و عمروعاص و یزید را نزدم حاضر کنید. به هوا نگریستند، فرشتگانی را همچون نگهبانان زبده چالاک که هر یک به دیگری آویخته، دیدند که آنان را آوردند: یکی معاویه، دیگری عمروعاص، و سومی یزید، علی علیه‏السلام فرمود: بیایید و ایشان را بنگرید، آگاه باشید! چنانچه می‏خواستم ایشان را می‏کشتم، اما مهلتشان می‏دهم همانگونه که خدای سبحان، ابلیس را تا قیامت مهلت داد، آنچه از من می‏بینید از ناتوانی و ذلت نیست، بلکه آزمون خدای سبحان برای شماست، تا ببیند چگونه عمل می‏کنید، و چنانچه از من عیبجویی می‏کنید، کافران و منافقان پیش از شما نیز از پیامبر خدا صلی الله علیه و آله عیبجویی کردند، و گفتند: کسی که در یک شب، ملکوت آسمان‏ها و زمین را دور زد، و برگشت، چگونه نیازمند شد که فرار کند، و به غار درآید، و از مکه تا مدینه را در پانزده روز طی کند؟ آری کارها تنها دست خداست، هرگاه بخواهد قدرت خود را بر شما می‏نمایاند، تا به صدق پیامبران، و اوصیای ایشان پی ببرید، و هرگاه بخواهد با امور ناخوشایند شما را می‏آزماید، که بنگرد چگونه عمل می‏کنید، تا حجت خود را بر شما آشکار کند.


عن الامام العسکری علیه‏السلام:
قال علی بن محمد علیهماالسلام: و قد کان نظیر هذا [1] لعلی بن أبی‏طالب علیه‏السلام لما رجع من صفین، وسقی القوم من الماء الذی تحت الصخرة التی قلبها، ذهب لیقعد الی حاجته، فقال بعض منافقی عسکره: سوف أنظر الی سوأته و الی ما یخرج منه، فانه یدعی مرتبة النبی، لأخبر أصحابه بکذبه. فقال علی علیه‏السلام لقنبر: یا قنبر! اذهب الی تلک الشجرة، و الی التی تقابلها، و قد کان بینهما أکثر من فرسخ، فنادهما أن وصی محمد صلی الله علیه و آله یأمرکما أن تتلاصقا. فقال قنبر: یا أمیرالمؤمنین! أو یبلغهما صوتی؟ فقال علی علیه‏السلام: ان الذی یبلغ بصر عینک الی السماء، و بینک و بینها [مسیر] خمسمائة عام، سیبلغهما صوتک.
فذهب فنادی، فسعت احداهما الی الأخری، سعی المتحابین طالت غیبة أحدهما عن الآخر، و اشتد الیه شوقه، و انضمتا. فقال قوم من منافقی العسکر: ان علیا یضاهی فی سحره رسول الله، ابن عمه، ما ذاک رسول الله و لا هذا امام، و انما هما ساحران، لکنا سندور من خلفه، لننظر الی عورته و ما یخرج منه. فأوصل الله عزوجل ذلک الی أذن علی علیه‏السلام من قبلهم.
فقال - جهرا- : یا قنبر! ان المنافقین أرادوا مکایدة وصی رسول الله صلی الله علیه و آله، و ظنوا أنه لا یمتنع منهم الا بالشجرتین، فارجع الی الشجرتین وقل لهما: ان وصی رسول الله صلی الله علیه و آله یأمرکما أن تعودا الی مکانیکما. ففعل ما أمره به، فانقلعتا و [عادت] کل واحدة منهما تفارق الأخری، کهزیمة الجبان من الشجاع البطل، ثم ذهب علی علیه‏السلام و رفع ثوبه لیقعد، و قد مضی جماعة من المنافقین لینظروا الیه، فلما رفع ثوبه أعمی الله تعالی أبصارهم، فلم یبصروا شیئا، فولوا عنه وجوههم، فأبصروا کما کانوا یبصرون. ثم نظروا الی جهته فعموا، فما زالوا ینظرون الی جهته و یعمون، و یصرفون عنه وجوههم و یبصرون، الی أن فرغ علی علیه‏السلام و قام و رجع، و ذلک ثمانون مرة من کل واحد منهم. ثم ذهبوا ینظرون ما خرج منه، فاعتقلوا فی مواضعهم، فلم یقدروا أن یروها، فاذا انصرفوا أمکنهم الانصراف، أصابهم ذلک مائة مرة حتی نودی فیهم بالرحیل [فرحلوا] وما وصلوا الی ما أرادوا من ذلک، و لم یزدهم ذلک الا عتوا و طغیانا، و تمادیا فی کفرهم و عنادهم. فقال بعضهم لبعض: انظروا الی هذا العجب! من هذه آیاته و معجزاته، یعجز عن معاویة و عمرو و یزید؟! فأوصل الله عزوجل ذلک من قبلهم الی أذنه. فقال علی علیه‏السلام: یا ملائکة ربی! ائتونی بمعاویة و عمرو و یزید. فنظروا فی الهواء، فاذا ملائکة کأنهم الشرط السودان، [و] قد علق کل واحد منهم بواحد، فأنزلوهم الی حضرته، فاذا أحدهم معاویة، و الآخر عمرو، و الآخر یزید، [ف] قال علی علیه‏السلام: تعالوا، فانظروا الیهم، أما لو شئت لقتلتهم، ولکنی أنظرهم کما أنظر الله عزوجل ابلیس الی یوم الوقت المعلوم. ان الذی ترونه بصاحبکم لیس بعجز و لا ذل، ولکنه محنة من الله عزوجل لکم لینظر کیف تعملون، و لئن طعنتم علی علی علیه‏السلام فقد طعن الکافرون و المنافقون قبلکم علی رسول رب العالمین. فقالوا: ان من طاف ملکوت السماوات و الجنان فی لیلة، و رجع کیف یحتاج الی أن یهرب و یدخل الغار، و یأتی [الی] المدینة من مکة فی أحد عشر یوما؟! [قال] و انما هو من الله، اذا شاء أراکم القدرة لتعرفوا صدق أنبیاء الله، و أوصیائهم، و اذا شاء امتحنکم بما تکرهون لینظر کیف تعملون، و لیظهر حجته علیکم [2] .

پی نوشت ها:
[1] اشارة الی حدیث الشجرتین فی باب النبوة ح 28.
[2] التفسیر المنسوب الی الامام العسکری علیه‏السلام: 165 ح 82، بحارالأنوار 42: 29 ح 8.

منبع: فرهنگ جامع سخنان امام هادی؛ تهیه و تدوین گروه حدیث پژوهشکده باقر العلوم؛ مترجم علی مؤیدی؛ نشر معروف چاپ اول دی 1384.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir