داود بن قاسم ابوهاشم جعفری

نوع اصطلاح :
عنوان :
داود بن قاسم ابوهاشم جعفری
شیخ نجاشی در شرح حال وی گوید: داود بن قاسم بن اسحاق بن عبدالله بن جعفر بن ابی‏طالب، ابوهاشم جعفر رحمه الله نزد ائمه علیهم‏السلام دارای جایگاهی بزرگ و شریف القدر بوده و ثقه است. شیخ طوسی همان گونه او را مدح و توثیق نموده و فرموده: جماعتی را دیده از جمله امام رضا و امام جواد و امام هادی و امام عسکری و صاحب الامر علیهم‏السلام و از همه‏ی آن حضرات روایت نموده است. اخبار و مسایل و شعر خوبی دارد و نزد سلطان مورد احترام بوده است. ما در گذشته از ابوهاشم جعفری جریاناتی در ارتباط با زندگی امام هادی علیه‏السلام نقل نمودیم در اینجا نیز چند روایت را که از حضرت نقل نموده می‏آوریم:

خدا دوست دارد که در حرم امام حسین او را یاد نمایند
ابوهاشم جعفری می‏گوید: امام هادی علیه‏السلام در بیماریش کسی را نزد من فرستاد و قاصدی را نیز نزد محمد بن ابی‏حمزه فرستاد که خدمت وی شرفیاب شویم، محمد بن ابی‏حمزه پیش از من شرفیاب حضورش شد پس از آن به من گفت: امام هادی علیه‏السلام پیوسته می‏فرمود: کسی را بفرستید به حایر (حرم امام حسین علیه‏السلام تا برایم دعا کند).
به محمد گفتم: کاش می‏گفتی من به حایر می‏روم. سپس خودم خدمت حضرت مشرف شدم و عرض کردم: من به حایر می‏روم. حضرت فرمود: در این کار دقت نمایید. سپس فرمود: محمد نزد زید بن علی (یکی از نواده‏های زید شهید است) سری ندارد جریان را به زید می‏گوید و ناخوشایند من است که زید این را بشنود (شاید اگر می‏شنید به گوش متوکل می‏رسید و حضرت در معرض خطر قرار می‏گرفت). ابوهاشم گوید: من جریان را به علی بن بلال گفتم.
علی بن بلال گفت: امام هادی علیه‏السلام چه نیازی دارد که در حرم امام حسین علیه‏السلام و حایر او برایش دعا کنند خود او حایر است (یعنی او مانند امام حسین علیه‏السلام امام است و خانه وی مانند حرم امام حسین علیه‏السلام است).
ابوهاشم می‏گوید: در محله عسکر خدمت امام هادی علیه‏السلام شرفیاب شدم وقتی که خواستم برخیزم به من فرمود: بنشین. وقتی که با حضرت مأنوس شدم سخن علی بن بلال را خدمتش عرض کردم. فرمود: چرا به او نگفتی: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم خانه کعبه را طواف می‏نمود و حجرالاسود را می‏بوسید در صورتی که حرمت پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم و حرمت مؤمن از حرمت خانه خدا بیشتر است و خدای سبحانه به پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم دستور داد که روز عرفه در سرزمین عرفات باشد همانا اینها مکان‏هایی است که خداوند دوست دارد او را در آنها یاد نمایند پس من دوست دارم در جایی که خدا دوست می‏دارد از او درخواست حاجت شود، برایم دعا نمایند و حرم امام حسین علیه‏السلام از همان مکان‏هاست. [1] .

چرا حضرت فاطمه را زهراء نامیدند
از کتاب فردوس الاخبار ابن ‏شیرویه نقل شده که ابوهاشم جعفری گوید: به امام هادی علیه‏السلام عرض کردم: چرا حضرت فاطمه علیهاالسلام زهراء نامیده شد؟
فقال: «کان وجهها یزهر لامیرالمؤمنین علیه‏السلام من أول النهار کالشمس الضاحیة و عند الزوال کالقمر المنیر و عند غروب الشمس کالکوکب الدری». [2] . فرمود: «برای این جهت که صورت مبارکش اول روز مانند خورشید تابان و هنگام ظهر مانند ماه درخشان و وقت غروب آفتاب همانند ستاره‏ی نورافشان برای امیرالمؤمنین علیه‏السلام تلألؤ می‏نمود».

بهشت را به بهانه می‏دهند نه بها
ابوهاشم جعفری می‏گوید: خدمت امام علی النقی علیه‏السلام مشرف شدم کودکی از کودکان حضرت آمد شاخه گلی به حضرت داد، حضرت آن را بوسید و بر دیده نهاد سپس آن را به من داد و فرمود: «یا أباهاشم من تناول وردة أو ریحانة فقبلها و وضعها علی عینیه ثم صل علی محمد و آل محمد - الائمة - کتب الله له الحسنات مثل رمل عالج و محی عنه السیئات مثل ذلک». [3] .
«کسی که گلی یا سبزه خوشبویی را بگیرد و آن را ببوسد و بر دیده‏هایش بگذارد سپس بر پیامبر و ائمه علیهم‏السلام صلوات بفرستد خدای منان برای او حسناتی به اندازه‏ی ریگ‏های بیابان عالج (عالج سلسله کوه‏هایی است که از دهناء شروع و به نجد پایان می‏پذیرد) می‏نویسد و همانند آنها گناهانی از وی پاک نماید».

زمین‏های آمرزش و زمین‏های انتقام
ابوهاشم جعفری گوید: امام هادی علیه‏السلام فرمود:
«ان الله عزوجل جعل من أرضه بقاعا تسمی المرحومات أحب أن یدعی فیها فیجیب و ان الله عزوجل جعل من أرضه بقاعا تسمی المنتقمات فاذا کسب الرجل مالا من غیر حله سلط الله علیه بقعة منها فأنفقه فیها». [4] . «همانا خدای عزوجل بقعه‏هایی از زمینش را خلق نمود که مرحومات (آمرزیده شدگان) نامیده می‏شود دوست دارد که در آنها از او درخواست حاجت شود پس جواب می‏دهد و همانا خدای عزوجل بقعه‏هایی از زمینش را آفرید که انتقام گیرنده‏ها نامیده می‏شود هرگاه شخصی از راه غیر حلال مالی را به دست آورد خداوند بقعه‏ای از آنها را بر او مسلط می‏نماید تا در آن هزینه نماید».
ابوهاشم جعفری اعلی الله مقامه درباره بیماری حضرت امام علی النقی علیه‏السلام شعر زیر را سروده است:

مادت الارض بی و ادت فؤادی++‏
و اعترتنی موارد العرواء

حین قیل الامام نضو علیل‏++
قلت نفسی فدته کل الفداء

مرض الدین لاعتلالک و اعتل++‏
وغارت له نجوم السماء

عجبا ان منیت بالداء والسقم‏++
و انت الامام حسم الداء

انت آسی الادواء فی الدین و++
الدنیا و محیی الاموات و الاحیاء [5] .
زمین مرا تکان داد و دل تنگ شدم و آتش گرفتم.
وقتی که به من گفته شد امام علیه‏السلام بیمار و ضعیف شده گفتم: فدای او گردم.
از بیماری تو دین بیمار گردید و ستارگان آسمان تاریک شدند.
در شگفتم که تو به بیماری دچار شدی در حالی که تو امام و نابود کننده دردهایی.
تو طبیب دردهای دین و دنیا و زنده کننده مردگان و زنده‏هایی.

پی نوشت ها:
[1] کامل الزیارات، باب 90، ح 1.
[2] الامام الهادی من المهد الی اللحد، ص 249 و 250.
[3] کافی، ج 6، ص 525، ح 5.
[4] همان، ص 532، ح 15.
[5] بحارالانوار، ج 50، ص 222.

منبع: زندگانی عسکریین: امام علی النقی؛ عباس حاجیانی دشتی؛ موعود اسلام؛ چاپ اول 1386.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir