دروگر باد

نوع اصطلاح :
عنوان :
دروگر باد
سال دویست و چهل و هفت هجری است. ماه شوال، لبخندزنان بر گشاده‏ترین روی خود پا برجاست، پگاه آزادی دمیده است. یلدای تیره‏گون سر آمده است.
خلیفه‏ی نوتخت، بر آن سر است تا آفتاب نیکی و آرامش، خاور تا باختر ممالکش را فراگیرد؛ اما نفرینی صعب پیوسته در تکاپوی یافتن جوانی است که در شبی از شب‏های پاییزی امسال، دامان و دست خویش به خون پدر آغشته است.
شادمانی بر سراسر کشورهای اسلامی سایه افکنده است. اما بالاترین خشنودی از آن علویانی است که سیاست تازه را جشن گرفته‏اند. فرمان‏های ستمگران ملغی شده، اموال مصادره شده‏ی آنان باز پس داده شده و زندانیان بی گناه رهایی یافته‏اند؛ گناه بیشتر آنان، زیارت مرقد امام علی (ع) در نجف یا امام حسین (ع) در کربلا است.
به کوتاه زمان، آرامگاه سیدالشهداء بازسازی شده است؛ مرقدی که در طول سال‏های متمادی، زمین هموار و قابل کشتی را می‏مانست که پایمال سم چارپایان بود. سقوط طاغوت بزرگ، چنان بازتابی داشته که پژواک و طنین آن، چون خط پرگار از مرکز سامراء کران تا کران ممالک اسلامی را در بر گرفته است. اما گویا، این بهار دل انگیز که از پس زمستانی طولانی شکفته است، دیری نخواهد پایید. رفته رفته نیروهایی آشکار می‏شوند که در پی کسب ثروت، نفوذ و سلطه‏ی افزون هستند.محمد منتصر میان کاخ خویش در سامراء، به محاصره نشسته است. جز تخلیه‏ی پایتخت جدید (متوکلیه) و انهدام ساختمان‏ها و انتقال مواد و مصالح ساختمانی به سامراء کاری از پیش نبرده است. متوکلیه چون جنینی سقط شده است؛ زیرا احداث آبراهی که رگ حیاتی آن به شمار می‏رفت، شکست خورده است. پیش بینی مرد خجسته (امام دهم علیه السلام) به وقوع پیوسته است. سال دویست و چهل و هفت قمری،رو به پایان است و سال نو میلادی (هشتصد و شصت و دو) از راه می‏رسد. رهبران شورشگر - که از افسران محافظ و سپاهیان ترک عباسی هستند - به اوج قدرت و نفوذ خویش رسیده‏اند. وصیف، بغاشرابی، اوتامش و باغر می‏خواهند به بزرگ‏ترین سلطه‏گری خود دست یابند. شخصیتی فرصت طلب، بسان پیچک پیچیده بر درخت، آشکار شده است: عبدالله بن خصیب، او اطمینان ترک‏ها را به خود جلب کرده و اینک نخست وزیر تازه است. خلیفه بیست و پنج ساله در کاخ خود نشسته است. جوانی که به دو ویژگی - اندیشه‏ای استوار و مدیریتی شایسته - ممتاز است. او در اندیشه بازستدن خلافت از چنگال نفوذ غلامان ترک [1] و باز گرداندن شکوه عباسیان است.
چهار افسر ترک گرد هم آمده‏اند. هر کدام با کینه‏ای پنهان در اندیشه‏ی دریدن دیگری است تا خود دریده نشود. ابن‏خصیب در می‏رسد؛ چنان آفتاب پرستی که هر لحظه به رنگی برآید و چنان ماری که سم خویش به هر سو پراکند. بغای بزرگ، به نود سالگی رسیده و آخرین گام‏ها را به سوی مرگ بر می‏دارد. تا زمانی که پسرش (بغاشرابی) از افراد با نفوذ و رهبر شورشیان به شمار می‏رود، پشت خمیده بدین انگیزه جنجال برانگیز راست داشته است.
منتصر دریافته است که انتصاب ابن‏خصیب به نخست وزیری - به ویژه پس از حادثه‏ی غم انگیزی که باعث نفرت عمومی شده [2] - اشتباه بزرگی بوده است. سیاست آرام پیشه کردن و کاستن از رنج علویان باعث محبوبیت او میان مردم شده است؛ اما مصائب و مکافاتی که سایه‏ی سنگین خود را بر او افکنده‏اند، یکدم آسوده‏اش نمی‏گذارند، او به هر حال قاتل است؛ آن هم قاتل پدر خویش! و قاتل پدر چگونه می‏تواند چهره‏ای مردمی داشته باشد؟ هر چند برای رفاه مردم رنج بسیار کشد. سیاست نخست وزیر و رفتار رهبران ترک، به راستی رنج مردمان را بسیار کرده و او را غمگین ساخته است. کاخ جدید، دگربار، کانون نیرنگ‏ها و دسیسه‏هاست. شورشگران از غم و اندوه خلیفه‏ی تازه بیمناکند. ماه محرم، کامل اما رنگ پریده است. نسیم‏ها از آوردن رایحه‏ی شادمانی به دل‏های پژمرده ناتوانند. منتصر با اندوه خفته‏ی خود خلوت کرده و موجی از گرد پشیمانی به چهره‏اش نشسته است. تمام رویاهایش، در برخورد با صخره‏ی نفرت مردم از ترکان متلاشی شده است: «آنها که پدرم را تکه تکه کردند، برای آن بود تا خلافت، بازیچه‏ی دستشان شود و من نیز عروسک دست آنان باشم.» خشم او را فرا می‏گیرد؛ دندان بر هم می‏ساید و زیر لب نجوا می‏کند: «به زودی پاره‏پاره‏شان می‏کنم. خدا مرا بکشد. اگر آنان را نکشم و جمعشان را پراکنده نسازم!» [3] . اما ناامیدی در جان و دلش رخنه کرده است؛ ناامید از اصلاح وضعیت. چگونه می‏تواند برابر طوفان دیوانه بایستد؟ این آدم‏های فرومایه، سلطه‏گری را بر مردم لذت بخش یافته‏اند. شمشیر و خنجر در دستشان است و آسان‏ترین کارشان، سربریدن.
آن‏هایی که منتصر را می‏شناسند، شوربختی او را دریافته‏اند. او نیز دریافته است که باد را درو می‏کند. زوال آفتاب است. منتصر بر اسب نشسته است. تازیانه را بر بدن مرکب آشنا می‏سازد و گریزان، راه افق دور دست را در پیش می‏گیرد. به کجا می‏تواند بگریزد؟ هنگام بازگشت، عرق از بند بندش جوشان است. [4] خویش را به ایوان می‏افکند. نسیم‏ها در ایوان پرسه می‏زنند. امشب، کاخ متروکه، به نظر می‏رسد. کسی را یارای نزدیک شدن به خلیفه نیست. او می‏خواهد با دردهایش تنها باشد؛ اندکی به خواب فرو می‏رود؛ ناگهان بیدار می‏شود؛ می‏گرید؛ اشباح هراسناک، دست از آزارش نمی‏کشند. به سختی تن از زمین می‏کند و از جایش بر می‏خیزد. افتان و خیزان در ایوان‏های کاخ می‏چرخد. گویی در جست و جوی گمشده‏ای است. چشمش به یکی از درباریان می‏افتد. با اندوه از او می‏پرسد: - قالیچه [5] کجاست؟ ایوب، منظور خلیفه را می‏فهمد، در جواب می‏گوید: - خون بسیاری روی آن بود. از شب آن حادثه تصمیم گرفته بودم آن را بر زمین نگسترانم. - چرا آن را شستشو ندادی؟ - بیم آن داشتم که پس از پهن کردن، خبر در همه جا بپیچد. خلیفه با تلخی می‏گوید: - آیا گمان می‏کنی این حادثه، چون رازی سر به مهر بماند؟ زهی خیال باطل؛ میان همگان افشا شده است.

پی نوشت ها:
[1] از اینجا تا پایان، گاه از ستم و استیلای ترکان و سنگدلی آنان با مردم کوی و برزن سخن می‏رود، ناگفته پیداست که مراد، هموطنان آذری زبان نیستند؛ بلکه غرض، ترک‏های ترکستان است که پس از فتح ماوراءالنهر و ترکستان، به سوی بغداد سرازیر شدند و بدون کاردانی و شایستگی، قدرت را در دست گرفتند و با رفتار خشونت بار خود، باعث خونریزی‏های بسیاری شدند. معتصم که خود از مادری ترک نژاد متولد شده بود، به سبب بی اعتمادی به ایرانیان و عرب‏ها، از ترکان مدد می‏جست. یادآور می‏شویم که معتصم بی سواد بود. (مترجم).
[2] روزی احمد بن خطیب از راهی می‏گذشت. ستمدیده‏ای نزد او شکوه کرد. احمد پایش را از رکاب بیرون آورد و بر سینه مرد کوبید. مرد کشته شد. این ماجرای غم انگیز دهان به دهان نقل شد و بعضی از شاعران آن زمان به استقبال آن حادثه و خطاب به خلیفه چنین سرودند:
پایش را ببند، اگر پول می‏خواهی‏
وزیر دارایی داری‏.
[3] مروج الذهب، مسعودی، ج 4، ص 146.
[4] همان، ص 145.
[5] مراد، قالیچه‏ای است که متوکل، نیمه شب روی آن به قتل رسیده است.

منبع: سوار سبزپوش آرزوها (روایتی نو از زندگی و زمانه امامان هادی، عسکری و مهدی)؛ کمال السید؛ مترجم حسین سیدی؛ نسیم اندیشه؛ چاپ دوم 1385.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir