والتامین فی محبة الله

نوع اصطلاح :
عنوان :
والتامین فی محبة الله
«تامین» به معنی تمام‏شدگان و کسانی که در صفت و خصوصیتی به حد کمال و تمام نائل شده‏اند، می‏باشد.
«محبة» یعنی طلب شدید و علاقه وافر و تمایل شدید به چیزی و یا فردی.
حال این محبّت گاهی بدان خاطر است که محبوب به انسان، خیر و برکت و لذّتی می‏رساند، در واقع انسان برای درک لذّت و رسیدن به خیر و دریافت برکت به محبوب علاقه دارد و محبّ او گشته است. و گاهی این علاقه وافر و تمایل شدید به خاطر دست‏یابی به خیر و برکت و درک لذّت نیست، بلکه محبّ، به خاطر ذات و خود آن چیز بدون در نظر گرفتن سودی که از محبوب به او رسد، وی را دوست دارد و محبّ او گردیده است. یعنی همان‏گونه که انسان وجود خودش را دوست دارد (صرف‏نظر از اینکه خیر و برکتی دارد یا نه) وجود محبوب را نیز دوست دارد و محبّ او گردیده است. ائمّه اطهار علیهم السلام این چنین به خداوند محبّت و علاقه وافر دارند که اگر از طرف محبوب عذاب هم گردند، دست از محبّت برنمی‏دارند. امام سجّاد علیه السلام در دعای ابوحمزه می‏فرماید: «لَئن ادخلت النّار لاَخبرنَّ اَهل النّار بحُبّی لَک».[1] .
خداوندا اگر مرا به آتش بیندازی (باز دست از محبّت تو بر نمی‏دارم) و اهل آتش را آگاه می‏کنم که من محبّ تو هستم. در فرازی دیگر امام علیه السلام می‏فرماید:
«اِلهی لَو قَرَنْتَنی بِالاَصْفادِ و مَنَعْتَنی سَیبَکَ مِن بَینِ الاَشْهادِ... ما قَطَعْتُ رَجائی مِنکَ و لا صَرَفتُ وَجْه تَاَمیلی لِلعَفوِ عَنکَ و لا خَرَجَ حُبُّکَ مِن قَلبی».[2] .
خداوندا اگر مرا به بند کشی و بخشش خود را میان همه از من دریغ داری... امیدم را از تو بر نمی‏دارم و از گذشت تو روی آرزویم را بر نمی‏گردانم و حبّ تو از دلم بیرون نرود.
امام صادق‏علیه السلام علّت این حبّ و محبّت فراوان نسبت به خداوند را در مناجات خود این‏گونه بیان می‏فرمایند:
«سَیدی اَنَا مِنْ حُبِّکَ جائِعٌ لا اَشْبَعَ، اَنَا مِنْ حُبِّکَ ظَمانٍ لا اَرْوی و اَشوقاه اِلی مَن یرانی و لا اَراهُ».[3] . آقای من، من گرسنه سیری‏ناپذیر محبّت به تو هستم. من تشنه سیرنشدنی محبّت توام. آه که چه شوقی است به کسی که او مرا می‏بیند و من او را نمی‏بینم.
امام حسین علیه السلام در دعای عرفه می‏فرماید: «اَنتَ الَّذی اَزَلْتَ الاَغیارَ عَن قُلُوبِ اَحِبَّائِکَ حتَّی لَم یحِبُّوا سِواکَ».[4] . تویی که اغیار را از دل دوستانت بیرون کردی، تا جز تو را دوست ندارند.
امیرالمؤمنین علیه السلام در دعای کمیل اوج محبّت خود را بیان می‏فرماید: «اِلهی صَبرتُ عَلی حَرِّ نارِکَ فَکَیفَ اَصبِرُ عَلی فِراقِکَ».[5] . خداوندا من بر آتش قهر تو صبر و شکیبایی می‏کنم، ولی چگونه می‏توانم بر فراق و دوری از تو صبر کنم.
اینها بعضی از مناجات‏های عارفانه ائمّه علیهم السلام بود که نشانه‏ای از حبّ و محبّت شدیدِ ائمّه اطهار علیهم السلام به خداوند متعال است. آنها به دلیل ایمان ناب به خداوند، او را از همه چیز بیشتر دوست دارند. عَن الصادق علیه السلام: «لا یمْحضُ رَجُلٌ الاِیمانَ باللَّهِ حتَّی یکُونَ اللَّهُ اَحَبَّ اِلَیهِ مِن نَفْسِهِ و اَبیهِ و اُمِّهِ و وَلَدِهِ و اَهْلِهِ و مالِهِ و مِنَ النَّاسِ کُلّهُمْ».[6] .
امام صادق علیه السلام می‏فرمایند: ایمانِ انسان به خداوند، ناب و خالص نمی‏باشد، مگر آنکه خداوند را از خودش و پدر و مادر و فرزند و زن و مالش و از همه مردم بیشتر دوست بدارد.

پی نوشت ها:
[1] مفاتیح‏الجنان، دعای ابوحمزه ثمالی.
[2] مفاتیح الجنان دعای ابو حمزه ثمالی.
[3] بحارالانوار، ج 97، ص 338.
[4] مفاتیح الجنان، دعای عرفه.
[5] مفاتیح الجنان، دعای کمیل.
[6] بحارالانوار، ج 70، ص 25.

منبع: پرچم‏داران هدایت، تدبری در زیارت جامعه کبیره؛ سید احمد سجادی؛ انتشارات اسوه؛ چاپ اول خرداد 1388.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir