عبادت

نوع اصطلاح :
عنوان :
عبادت
بدون شک، بهترین و شیرین‏ترین لحظات زندگی امام کاظم (ع) لحظاتی بود که با خداوند خلوت می‏کرد و سر بر آستان او می‏سایید؛ در پیشگاهش به نماز می‏ایستاد، یا به مناجات و دعا مشغول می‏شد و یا با قرآن انس داشت. پیشوای هفتم (ع) بیشتر اوقات را به نماز و سجده‏های طولانی سپری می‏کرد. کمتر شبی در عمرش گذشت که سر بر بالین آسایش بگذارد و در رختخواب بخوابد. گاه سر شب به مسجد پیامبر (ص) می‏رفت و به سجده می‏افتاد و تا اذان صبح در سجده عرضه می‏داشت: «عظم الذنب من عندی، فلیحسن العفو من عندک، یا اهل التقوی و المغفرة» [1] . گناه من بس بزرگ است، پس می‏باید عفو نیز بزرگ و نیکو باشد.ای آن که اهل تقوا و آمرزشی. عبادت آن بزرگوار به حدی فزون و چشمگیر بود که به «عبد صالح» و «زین‏المتهجدین» ملقب گشت. ابن شهر آشوب از یونانی نقل می‏کند:
«موسی بن جعفر (ع) متجاوز از ده سال، هر روز پس از طلوع آفتاب تا هنگام ظهر در سجده بود. قرآن را با آهنگی زیبا تلاوت می‏کرد و در هنگام تلاوت آن محزون می‏شد؛ شنوندگان نیز از آهنگ تلاوت او به گریه می‏افتادند. از خوف خدا اشک می‏ریخت، چندان که محاسن شریفش از اشک دیدگانش تر می‏شد.» [2] . هنگامی که به دستور هارون الرشید به زندان افتاد همواره چنین دعا می‏کرد: «اللهم انک تعلم انی کنت اسألک ان تفرغنی لعبادتک اللهم و قد فعلت فلک الحمد» [3] . بار خدایا! تو خود می‏دانی که من مدتها بود از تو جای خلوتی می‏خواستم که با فراغت تو را عبادت کنم؛ اینک که خواسته‏ام را برآوردی تو را سپاسگزارم. هنگام دعا و مناجات مکرر عرضه می‏داشت: «اللهم انی اسألک الراحة عند الموت و العفو عند الحساب» [4] .
پروردگارا! از تو آسایش هنگام مرگ و عفو و گذشت هنگام حساب را خواستارم.
سید بن طاووس، زیارتی برای امام کاظم (ع) نقل کرده که فرازهایی از آن بیانگر مقام عبودیت و شب زنده‏داری این عبد صالح پروردگار است: «اللهم صل علی موسی بن جعفر... الذی کان یحیی اللیل بالسهر الی السحر بمواصلة الاستغفار، حلیف السجدة الطویلة، و الدموع الغزیرة، و المناجاة الکثیرة، و الضراعات المتصلة» [5] . درود بر موسی بن جعفر (ع)، آن که شب را تا سپیده دم با عبادت و استغفار پیاپی زنده می‏داشت، هم پیمان سجده و گریه‏های سرشار و مناجات بسیار و ناله و زاری پیوسته بود.
هارون الرشید، سرسخت‏ترین دشمن موسی بن جعفر (ع) به مقام عبادی آن گرامی اعتراف کرده است: زمانی که آن حضرت را در زندان ربیع افکند از فراز قصر پارچه‏ای را می‏دید که در گوشه‏ای از زندان افکنده شده و جابه جا نمی‏شود. با تعجب از ربیع پرسید: این پارچه چیست که من هر روز آن را در گوشه‏ی زندان می‏بینم؟ گفت: آن پارچه نیست، بلکه موسی بن جعفر است که یک سجده‏اش از بعد از طلوع خورشید تا ظهر به درازا می‏کشد. هارون از این سخن مبهوت شد و گفت: همانا این مرد از راهبان بنی‏هاشم است. [6] .
امام کاظم (ع) بیشتر روزها را روزه می‏داشت و روشش چنین بود که پس از نماز مغرب افطار می‏کرد. [7] .

پی نوشت ها:
[1] وفیات الاعیان،ج 4، ص 293.
[2] ر. ک: مناقب، ج 4، ص 318.
[3] الفصول المهمة، ص 240 و ارشاد، ص 300.
[4] مناقب،، ج 4، ص 318.
[5] الانوار البهیة، ص 174 و مفاتیح الجنان، فصل هشتم از باب سوم.
[6] بحارالانوار، ج 48، ص 220؛ عیون اخبار الرضا، ج 1، ص 95.
[7] مناقب، ج 4، ص 318 و ارشاد،: ص 301.

منبع: زندگانی امام کاظم؛ علی رفیعی، سید محمد حسینی؛ مؤسسه فیض کاشانی چاپ اول پاییز 1374.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir