عبدالله بن موسی بن جعفر

نوع اصطلاح :
عنوان :
عبدالله بن موسی بن جعفر
شیخ طوسی وی را از اصحاب امام کاظم و امام رضا علیهماالسلام شمرده است [1] .
مرحوم شیخ مفید روایتی را از علی بن ابراهیم از پدرش ابراهیم بن هاشم نقل نموده که از آن استفاده می‏شود که عبدالله بن موسی علیه‏السلام فتوایی داد و امام جواد علیه‏السلام به او تذکر داد که اهل فتوا نیستی، او قبول کرد و استغفار نمود. ترجمه این روایت این است:
ابراهیم بن هاشم گوید: بعد از شهادت امام رضا علیه‏السلام برای انجام اعمال حج رفتیم. خدمت امام جواد علیه‏السلام شرفیاب شدیم. جمعی از شیعیان از شهرهای مختلف برای دیدار با حضرت آمده بودند. عموی آن حضرت عبدالله بن موسی علیه‏السلام که پیرمردی بزرگسال و با جلالت بود در حالی که لباس زیر پوشیده و بر پیشانی‏اش اثر سجده پیدا بود نزد مردم آمد و نشست. امام جواد علیه‏السلام در حالی که پیراهن نازک کتان و عبای کتانی پوشیده بود و نعلین سفید نویی به پا داشت از اطاق بیرون آمد. عبدالله بن موسی علیه‏السلام برخاست وم به استقبال حضرت رفت و پیشانی وی را بوسید شیعیان نیز برخاستند و امام جواد علیه‏السلام بر کرسی نشست! مردم حاضر در مجلس از رسیدن حضرت به امامت در سن کودکی متحیر بودند و به یکدیگر نظر می‏کردند! مردی از میان جمعیت از عبدالله بن موسی علیه‏السلام پرسید: چه می‏گویید درباره مردی که با یکی از چهارپایان نزدیکی کرده؟ عبدالله گفت: دستش قطع و حد بر وی جاری می‏شود. امام جواد علیه‏السلام از سخن عمویش در غضب شد و به وی نظر نمود و فرمود: ای عمو! از خدا بترس! روزی سخت در پیش است روز قیامت، که در دادگاه عدل الهی حاضر شوی و خداوند عزوجل به تو بفرماید: چرا به حکمی فتوا دادی که از آن آگاه نبودی؟ عبدالله عرض کرد: استغفر الله! ای پسرم مگر پدرت (امام رضا علیه‏السلام) این گونه نفرمود؟ حضرت فرمود: از پدرم سؤال شد که اگر مردی قبر زنی را نبش و با او نزدیکی کرد حکمش چیست؟ پدرم فرمود: دست راستش به خاطر نبش قبر قطع می‏شود و به خاطر زنا بر او حد جاری می‏شود زیرا احترام مرده همانند احترام زنده است. عبدالله عرض کرد: ای سید من! راست گفتی و من از خدا درخواست مغفرت می‏نمایم [2] . عبدالله بن موسی از پدر بزرگوارش موسی بن جعفر علیهماالسلام یک روایت را نقل نموده است، می‏گوید: از پدرم پرسیدم: دو فرشته موکل انسان وقتی که انسان قصد گناه یا کار خوب نمود از آن آگاهند؟ پدرم فرمود: آیا بوی گند و بوی معطر یکی است؟ عرض کردم: نه! فرمود: وقتی که بنده قصد نمود کار خوبی انجام دهد از وی بوی معطر به مشام می‏رسد. فرشته دست راست به فرشته دست چپ می‏گوید: برخیز که این بنده قصد نموده کار خوب انجام دهد. وقتی که آن کار خوب را انجام داد زبان او برایش قلم و آب دهانش مرکب می‏گردد پس آن را می‏نویسد و وقتی اراده کرد کار بدی را مرتکب شود بوی گندی از او به مشام می‏رسد. فرشته دست چپ به فرشته دست راست می‏گوید: توقف نما که این بنده قصد گناه کرده. وقتی که آن کار زشت را انجام داد زبانش قلم و آب دهانش مرکب می‏گردد و آن گناه را می‏نویسد [3] .

پی نوشت ها:
[1] معجم‏رجال‏الحدیث، ج 10، ص 352.
[2] الاختصاص، ص 102.
[3] کافی، ج 2 ص 429، ح 3.

منبع: زندگانی باب‏الحوائج حضرت موسی بن جعفر؛ عباس حاجیانی دشتی؛ موعود اسلام چاپ اول 1388.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir