برداشتن بيعت

عنوان :
برداشتن بيعت
بيعت، بر عهده بيعت کننده، تکليف حمايت و ياري مي‏آورد، مگر آنکه امام و پيشواي ‏بيعت، اين تعهد را از دوش بيعتگران بردارد و آنان را در «حل‏» قرار دهد که اگر رفتند، پيمان شکني محسوب نگردد.در اينکه آيا با «حل بيعت‏»، مسؤوليت از دوش صاحبان ‏بيعت برداشته مي‏شود، يا آنکه تکليف حمايت و ياري حجت ‏خدا همچنان بر دوش آنان ‏باقي است، بحث است.
امام حسين‏ «ع‏» يک بار در وسط راه، پس از شنيدن حوادث کوفه و آگاه شدن از دگرگوني اوضاع آن، بيعت را از همراهان برداشت، تا هر که مي‏خواهد برود.آن هنگام‏ عده‏اي رفتند.يک بار هم شب عاشورا پس از خطبه‏اي که به ستايش از وفاداري اصحابش ‏پرداخت، فرمود: اينها تنها مرا مي‏خواهند، شما را آزاد مي‏گذارم که هر کس مي‏خواهد برود.از تاريکي شب استفاده کنيد و برويد: «فانطلقوا جميعا في حل، ليس لي عليکم مني ‏ذمام، هذا ليل قد غشيکم فاتخذوه جملا»[1] البته آن شب کسي نرفت.برادران و پسران و برادرزادگان عبدالله جعفر و زينب‏ «ع‏» و کساني چون عباس، زهير بن قين و ديگران ‏برخاستند و اعلام حمايت و جانبازي تا مرز شهادت نمودند و زندگي بي امام و حيات پس‏از شهادت حسين‏ «ع‏» را بي‏ارزش دانستند.

گفت اي گروه، هر که ندارد هواي ما
سرگيرد و برون رود از کربلاي ما

برگردد آنکه با هوس کشور آمده
سرناورد به افسر شاهي گداي ما



پی نوشتها:
[1] وقعة الطف، ابي مخنف، ص 197.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir