لباس کهنه

نوع اصطلاح :
عنوان :
لباس کهنه
از قساوتهاي دشمنان در کربلا، عريان نهادن جسم حسين‏ «ع‏» بر روي خاک بود.امام، براي پيشگيري از اين ظلم، روز عاشورا قبل از عزيمت به ميدان شهادت، کنار خيمه‏ها آمد و از خواهرش زينب، جامه و شلواري کهنه طلبيد و آنها را با دست پاره پاره کرد و بر تن‏ پوشيد تا کسي پس از شهادتش در آن جامه‏ها رغبت نکند و به طمع آن لباس، او را عريان‏ نسازد، فرمود: «ائتوني ثوبا لا يرغب فيه احد اجعله تحت ثيابي لئلا اجرد منه بعد قتلي...»[1] اما «ابجر (ابحر) بن کعب‏» جنايت کرده آن را پس از شهادت امام از تن او درآورد و حسين‏ را عريان در کربلا نهاد. از آن پس دستهايش خشک شد، مثل دو تکه چوب.[2] و به نقلي‏ شلواري را که درآورد، در نتيجه از دو پا فلج و زمين‏گير شد.[3] .

لباس کهنه بپوشيد زير پيرهنش
که تا برون نکند خصم بدمنش ز تنش

لباس کهنه چه حاجت که زير سم ستور
تني نماند که پوشند جامه يا کفنش[4] .

در برخي نقلها تعبير «عتيق‏» آمده، يا «ثوب خلق‏»، که همان‏ «لباس کهنه‏» است.


پی نوشت ها :
[1] بحار الانوار، ج 45، ص 54.
[2] اثبات الهداة، ج 5، ص 201، عوالم (امام حسين)، ص 297.
[3] بحار الانوار، ح 45، ص 57.
[4] وصال شيرازي.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir