خسف به بيداء

نوع اصطلاح :
عنوان :
خسف به بيداء
فرو برده شدن در «بَيْداء» - که از آن در روايات «خسف به‏بيداء» تعبير شده است - از نشانه‏هاي ظهور حضرت مهدي‏عليه السلام است. اين نشانه در احاديثي که درباره سفياني سخن گفته‏اند، فراوان ذکر شده است. [1] .
واژه «خَسْف» به معناي فرو رفتن و پنهان شدن است و «بَيداء» نام سرزميني بين مکه و مدينه است. [2] ظاهراً منظور از «خسف به بيداء» آن است که سفياني با لشکري عظيم به قصد جنگ با حضرت مهدي‏عليه السلام عازم‏مکه مي‏شود؛ اما در بين مکه و مدينه - در محلي که به سرزمين «بيداء» معروف‏است - به‏گونه‏اي‏معجزه آسا، به امر خداوند، در دل زمين فرو مي‏روند.
اين حادثه در روايات بسياري - از عامّه و خاصّه - به عنوان يکي از نشانه‏هاي ظهور (نشانه‏هاي ظهور) بيان شده و در شماري از آنها بر حتمي بودن آن تأکيد شده است. [3] .
امام باقرعليه السلام در بخشي از يک روايت مفصل فرمود: «... و سفياني گروهي را به مدينه روانه کند و مهدي از آنجا به مکه رخت بربندد وخبر به‏فرمانده سپاه سفياني رسدکه مهدي‏عليه السلام به‏جانب مکه بيرون شده است، پس او لشکري از پي آن حضرت روانه کند ولي او را نيابد تا اينکه مهدي با حالت ترس و نگراني بدان سنت که موسي بن عمران داشت داخل مکه شود.
آن حضرت فرمود: فرمانده سپاه سفياني در صحرا فرود مي‏آيد، پس آواز دهنده‏اي از آسمان ندا مي‏کند که «اي دشت آن قوم را نابود ساز» پس آن نيز ايشان را به درون خود مي‏برد و هيچيک از آنان نجات نمي‏يابد مگر سه نفر...» [4] .
درباره حتمي بودن اين نشانه از روايات متعددي مي‏توان استفاده کرد؛ چنان که عمر بن حنظله، در حديثي از صادق آل محمدصلي الله عليه وآله چنين روايت کرده است: «خَمْسٌ قَبْلَ قِيامِ القائِمِ‏عليه السلام مِنَ العَلاماتِ: الصَّيْحَةُ وَالسُّفيانِيُّ وَالخَسْفُ بِالبَيداءِ وَ خُرُوجُ اليَماني وَ قَتْلُ النَّفْسِ الزَّکِيَةِ» [5] .
پيش از قيام حضرت قائم‏عليه السلام پنج نشانه است: نداي آسماني، سفياني و فرو رفتن در سرزمين بيداء و خروج يماني و کشته شدن نفس زکيّه» در روايات اهل سنّت نيز به اين مهم اشاره شده است. [6] .
حادثه «خسف» گرچه در منطقه «بيداء» و در مورد لشکر سفياني واقع مي‏شود، ولي در برخي روايات - غير از خسف در بيداء - از خسف در مشرق و خسف درجزيرةالعرب‏نيزياد شده است. [7].
اين نشانگر آن است که در ساير نقاط زمين نيز، چنين حوادثي رخ خواهد داد و به امر خداوند دشمنان حضرت مهدي‏عليه السلام، بدين‏وسيله نابود خواهندشد. [8] .
البته در برخي روايات از «خسف به مشرق» و «جزيرةالعرب»، به عنوان نشانه قيامت (اشراط السّاعة) ياد شده است، بر اين اساس ارتباطي به «خسف به بيداء» نخواهد داشت. [9] .

پی نوشت ها:
[1] الغيبة، ص 304، ح 14.
[2] لسان العرب، ماده خسف و بيداء.
[3] الکافي، ج 8، ص 310، ح 483؛ الخصال، ج1، ص303، ح82؛ الغيبة، ص257، ح15.
[4] الغيبة، ص 279، باب 14، ح 67.
[5] الغيبة، ص 436، ح 67؛ کمال‏الدين و تمام النعمة، ح 2، ص 649.
[6] ر.ک: صنعاني، عبدالرزاق بن همام، المصنف، ج 11، ح 20769.
[7] کتاب الغيبة، ص 436، ح 426.
[8] الغيبة، ص 252.
[9] ر.ک: کتاب الغيبة، ص 436، ح 426.

اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir